Een blogpost voor De Standaard – Uit Het Hart over de zin en onzin van propvolle agenda’s en hoe ons meest kostbare bezit – tijd – in de verdrukking komt.
Wie ooit Vlaamse grond onder de voeten heeft gevoeld, kent de uitspraak ‘we moeten nog eens afspreken’. Los van het ietwat dwingende moeten in plaats van willen, is het vooral toch een sympathieke slagzin die veelal met enthousiasme onthaald wordt. Stap één is gezet, de intentie is geuit. Dan volgt nu het moeilijkste deel: afspreken.
Als je het mij vraagt, hebt je twee soorten mensen. Zij die spontaan beschikbaar zijn om iets te doen en zij die moeten zoeken naar een gaatje in hun agenda om er – hopelijk – binnen dit en enkele weken samen mee op een terrasje te belanden. Die eerste soort is in ons land behoorlijk zeldzaam.
Je zou kunnen zeggen dat geen van beide agendasituaties ideaal is. Wie zelden plannen heeft na de werkdag, heeft al even zelden iets om naar uit te kijken. En wat is leuker dan dat kriebelende, kinderlijke geluk voor iets simpels en tastbaars in de nabije toekomst? Als tiener kon ik zó uitkijken naar W817 op Ketnet (jazeker, op kabel-tv) en heerlijke spaghetti met nét iets te veel kaas. Oh, die endorfineshotjes. Nu ik volwassen ben, kriebelt het al bij het idee van laatavondcinema en een Aperol Spritz met vrienden.