Een blogpost voor De Standaard – Uit Het Hart over de valse charme van nostalgie.
Enkele weken geleden betrapte ik mezelf erop dat ik al drie uur lang naar de eenmalige TMF-reüniespecial aan het kijken was. Het was een waaier aan terugblikken op het rijke muzikale verleden en de leukste momenten van de ter ziele gegane muziekzender. Die verloor zijn relevantie ergens eind de nillies en lag nog jarenlang aan het infuus als een schim van het succeskanaal dat het ooit was. TMF was toen een hip, cool merk waar jongeren na school graag de nieuwste popmuziek ontdekten en waarmee ze een stukje hun identiteit vormden.